พื้นที่ว่าง…ที่ไม่ได้ว่างเปล่า

ในศิลปะการมองภาพ Negative Space คือพื้นที่ที่อยู่ “รอบตัวแบบ” มันอาจเป็นท้องฟ้า ผนังสีขาว ถนนโล่ง ๆ หรือทะเลกว้าง ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ที่ไม่มีรายละเอียดมากนัก แต่มันทำหน้าที่สำคัญอย่างหนึ่ง คือ “ช่วยให้ตัวแบบเด่นขึ้น”

พูดให้เข้าใจง่ายกว่านั้น:

Positive Space คือสิ่งที่เราอยากให้คนมองเห็น
Negative Space คือพื้นที่ที่เราเลือกจะ “ไม่ใส่” อะไรลงไป

มันคือการใช้ “ความว่าง” เป็นเครื่องมือสื่อสาร ไม่ต่างจากดนตรี ที่เสียงเงียบระหว่างโน้ตบางตัว คือช่วงเวลาที่ทำให้เพลงมีจังหวะ มีลมหายใจ

ภาพที่ดี…ไม่ได้เกิดจากการใส่ทุกอย่างลงไป

ภาพบางภาพไม่ได้สวยเพราะมีรายละเอียดเยอะ แต่มันสวยเพราะ รู้ว่าควรเหลืออะไรไว้ในเฟรม

ลองสังเกตภาพที่ดู “แพง” สักภาพหนึ่ง คุณจะเห็นว่ามักจะมีพื้นที่โล่ง ๆ ที่ทำให้ตัวแบบยิ่งเด่น บางภาพใช้ท้องฟ้าครึ่งเฟรม บางภาพปล่อยผนังขาวโล่งไว้เกือบหมด บางภาพมีแค่คนตัวเล็ก ๆ ยืนอยู่กลางพื้นที่กว้าง ๆ และยิ่งภาพนั้น “เงียบ” มากเท่าไร คนดูกลับรู้สึก “ชัด” มากขึ้นเท่านั้น

ความว่าง…คือสมดุลของภาพ

Negative Space ไม่ใช่การเว้นแบบสุ่ม ๆ แต่มันคือการสร้างสมดุลให้สายตาได้พัก มันทำให้ภาพไม่แน่น ไม่อึดอัด ช่วยให้คนดูรู้ว่าควรมองตรงไหน และไม่ต้องเพ่งหา ที่สำคัญกว่านั้น มันยังสร้าง “อารมณ์” ให้ภาพได้ด้วย

• ถ้าปล่อยพื้นที่โล่งกว้าง ตัวแบบเล็ก ๆ → ให้ความรู้สึกโดดเดี่ยว เหงา

• ถ้าพื้นที่โล่งสว่าง เบา ๆ → ให้ความรู้สึกสงบ คลีน สบายตา

• ถ้าพื้นที่โล่งมืด หรือทึบ → ให้ความรู้สึกหนัก ลึกลับ หรือจริงจัง

พื้นที่ว่าง…จึงไม่ใช่แค่พื้นที่ของเฟรม แต่มันคือพื้นที่ของ “อารมณ์” ที่เราเลือกจะเล่า

ฝึกใช้ Negative Space ด้วยกล้องที่คุณมี

ไม่ต้องมีอุปกรณ์แพง ไม่ต้องเข้าใจเทคนิคซับซ้อน เริ่มฝึกง่าย ๆ จากสิ่งรอบตัวนี่แหละ

1. เริ่มจากสิ่งเดียว

เลือกสิ่งใกล้ตัวแค่หนึ่งอย่าง เช่น แก้วกาแฟ ดอกไม้ ต้นไม้ คนเดินคนเดียว แล้วลองถ่ายให้ “สิ่งนั้น” เป็นพระเอกของภาพ

2. มองหาพื้นที่โล่งรอบตัวมัน

ไม่ต้องถึงขั้นฉากขาว แค่หาฉากหลังที่ไม่แย่งสายต เช่น ผนังเรียบ ๆ ฟ้าโล่ง หรือเงาที่ตกบนพื้น

3. ถอยออกมาอีกนิด

มือใหม่มักเข้าใกล้เกินไปจนเฟรมแน่น ลองถอยอีก 2–3 ก้าว แล้วมองดูว่า ภาพเริ่ม “หายใจได้” หรือยัง

4. จัดองค์ประกอบแบบเว้นข้าง

อย่ากลัวพื้นที่ว่าง ลองวางตัวแบบไว้ข้างใดข้างหนึ่งของเฟรม ปล่อยอีกด้านให้ว่าง แล้วดูว่าภาพรู้สึกยังไง

5. ถ่ายหลายเวอร์ชัน

ลองถ่ายแบบเต็มเฟรม กับแบบเว้นพื้นที่ว่าง แล้วเทียบดูว่าภาพไหนทำให้ “ตาเราหยุดอยู่” ได้มากกว่า คุณจะเริ่มเข้าใจเองว่า บางครั้ง “ความโล่ง” ก็เล่าเรื่องได้ดังกว่าความแน่น

ข้อผิดพลาดที่มักเจอ

1. โล่งแต่ไม่ชัด – ตัวแบบเล็กจนคนดูไม่รู้จะดูอะไร

2. โล่งแต่รก – พื้นที่ว่างมีของรบกวน เช่น ป้าย เสาไฟ สายไฟ

3. โล่งแต่ไม่มีอารมณ์ – เว้นไปเฉย ๆ แต่ไม่ได้ช่วยเล่าเรื่อง

Negative Space ที่ดี จะทำให้คนดูรู้สึกว่า “มันพอดี” โดยไม่ต้องอธิบาย

Negative Space คือ “ศิลปะแห่งการไม่ใส่”

มันคือการฝึก “เลือก” เลือกว่าจะให้ภาพเล่าอะไร? และเลือกว่าจะไม่ให้ภาพเล่าอะไร? ภาพบางภาพไม่ได้สวยเพราะเราใส่เยอะ แต่มันสวยเพราะเรา “ตัดส่วนเกินออกได้พอดี”

สรุป

Negative Space ไม่ได้หมายถึงความว่างเปล่า แต่มันคือพื้นที่ที่ทำให้ภาพ “หายใจได้” และเมื่อคุณเริ่มมองเห็นคุณค่าของความว่าง คุณจะเข้าใจว่า “ศิลปะของการถ่ายภาพ” ไม่ได้อยู่ที่สิ่งที่เรามองเห็นเท่านั้น แต่ยังอยู่ใน “สิ่งที่เราเลือกจะไม่ใส่ลงไป” ด้วย

แนะนำสำหรับคนที่อยากฝึกมองให้เป็น

เริ่มต้นจากการฝึกใช้ “พื้นที่ว่าง” กับคอร์สที่เน้นฝึกสายตา เช่น

• Snap with Smartphone – ฝึกถ่ายภาพให้โล่ง ดูคลีน ด้วยกล้องมือถือ

• Basic Photography – เรียนรู้เรื่ององค์ประกอบ ภาพ สมดุล และจังหวะแสง

• Photo Diary – ฝึกมองสิ่งใกล้ตัวให้กลายเป็นภาพที่มีเรื่องราว

ทั้งหมดเรียนได้ในระบบ Snappix Subscription รายปี เรียนได้ทุกคอร์ส พร้อมกิจกรรม Photo Walk / Meeting ที่เปิดโอกาสให้คุณฝึกมองในโลกจริง

บทความนี้ กุ้งจะมาเล่าเพิ่มเติม ถึงเทคนิคใช้มือของเราเป็นส่วนประกอบ เพื่อเสริมการเล่าเรื่องให้กับภาพถ่ายอาหารให้น่าทานมากขึ้น การใช้อวัยวะของร่างกายประกอบในการถ่ายภาพ นอกจากจะเพิ่มชีวิตชีวาให้ภาพแล้ว ยังสามารถทำให้ภาพถ่ายของเราดูเป็นธรรมชาติขึ้นด้วย

4 เทคนิคใช้มือของเราจะเล่าเรื่องให้ภาพถ่ายอาหารได้อย่างไร

1. ถ่ายโดยไม่โฟกัสที่มือ โฟกัสที่อาหารเป็นหลัก

เนื่องจากเราจะให้มือเป็นแค่ส่วนประกอบของการเล่าเรื่อง เพราะฉะนั้น เวลาถ่ายเราไม่จำเป็นต้องโฟกัสที่มือ มือสามารถเบลอได้ แต่เราต้องโฟกัสสิ่งที่สำคัญที่สุด นั่นก็คืออาหารหรือขนม เช่น ให้มีขนมซักชิ้นหนึ่งในจาน ให้เราโฟกัสขนมในจาน แล้วถ่ายให้เห็นว่ามีคนกำลังทานขนม อยู่ฉากหลังไปด้วย จะช่วยให้ภาพดูมีเรื่องราวขึ้น

2. ใช้มือแสดงให้เห็นถึงการเคลื่อนไหว  

เราจะเน้นการถ่าย เพื่อให้คนมองภาพเห็นและรู้สึกว่า ภาพมีความเคลื่อนไหวโดยใช้มือเข้ามามีส่วนทำให้ภาพดูมี movement เช่น การเทเครื่องดื่มลงในแก้ว , การโรยน้ำตาล, การตักหรือตัดอาหารที่อยู่บนโต๊ะ , การโรยพริกไทย, โรยเกลือ หรือใช้มือเสิร์ฟอาหารหรือขนม เป็นการแสดงให้เห็นว่ามือเป็นส่วนหนึ่งของการเล่าเรื่อง และจะช่วยเติมเต็มให้ภาพถ่ายของเรา

แนะนำให้ถ่ายแบบ Continuous Shot แล้วค่อยมาเลือกช็อตที่ดีที่สุดทีหลัง แล้วอย่าลืมว่าเวลาถ่ายอะไรที่จะต้องมี movement เราจะต้องเพิ่มความเร็วชัตเตอร์ เพื่อให้ไวพอที่สามารถจับความเคลื่อนไหวได้

3. วางมือให้เป็นธรรมชาติ

การวางมือให้เป็นธรรมชาติ ถือเป็นส่วนหนึ่งที่ยากที่สุด ในการถ่ายภาพภาพอาหาร  จะต้องใช้จินตนาการ และต้องคิดก่อนลงมือถ่ายพอสมควร เราต้องจินตนาการว่าเวลาเราทานอาหาร หรือทำอาหาร โดยปกติแล้ว การเคลื่อนไหวของมือมันจะต้องเป็นอย่างไร อยู่องศาไหน ซึ่งโดยมากมันจะต้องไปด้วยกันได้กับร่างกายของเรา

ในขั้นตอนนี้ เราจะต้องทดลองถ่าย เพื่อเช็คว่ามือที่อยู่ในเฟรมเป็นธรรมชาติพอหรือยัง แล้วค่อย ๆ ปรับเพื่อให้ได้การเคลื่อนไหวที่เป็นธรรมชาติที่สุด

4. ใช้มือเล่าถึงขั้นตอนการทำอาหารชนิดนั้น 

การเล่าถึงขั้นตอนการทำอาหารชนิดนั้น ๆ โดยมีมือเป็นส่วนประกอบในภาพ สามารถสร้างความอิมแพ็คให้ภาพได้ดีมาก อาจจะเป็นขั้นตอนการผสมแป้ง , การตัดคุกกี้, การใช้แปรงทาไข่แดงบนขนม ก่อนนำเข้าเตาอบ ,หรือการแต่งหน้าคุกกี้ เป็นต้น สามารถนำวัตถุดิบที่ใช้ในการทำอาหารชนิดนั้น ๆ เข้ามาในเฟรม จะสามารถช่วยเพิ่มมูลค่าให้อาหารของได้เช่นกัน

อย่าลืม ! แสงและองค์ประกอบภาพคือสิ่งสำคัญในการถ่ายภาพ

แสงนุ่มและแสงธรรมชาติ เป็นแสงที่เหมาะที่สุดในการถ่ายอาหาร และการจัดองค์ประกอบภาพ ถือเป็นคีย์สำคัญ ในการถ่ายภาพอาหารเลย ซึ่งกุ้งได้พูดถึงไว้ในบทความที่แล้วในเรื่องของการใช้กฎสามส่วนและจุดตัดเก้าช่อง เพื่อช่วยให้ภาพอาหารของเราเด่นสะดุดตาขึ้นค่ะ

หนึ่งในสิ่งแรกที่มือใหม่หัดถ่ายจะต้องทำความเข้าใจ คือ “โหมดถ่ายภาพ” หรือ Shooting Modes เป็นตัวกำหนดวิธีการที่กล้องจะควบคุมค่ารูรับแสง ความเร็วชัตเตอร์ ค่าความไวแสง (ISO) รวมถึงพารามิเตอร์อื่น ๆ เพื่อให้ได้ภาพที่สวยงามตามเจตนาของเรา

โดยทั่วไปแล้ว โหมดถ่ายภาพของกล้องดิจิทัลสามารถแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มหลักๆ ได้แก่

1. โหมดอัตโนมัติ (Automatic Modes)
2. โหมดกึ่งอัตโนมัติ (Semi-Automatic Modes)
3. โหมดแมนวล (Manual Mode)

ซึ่งแต่ละโหมดจะเหมาะสำหรับผู้ใช้งานและสถานการณ์ที่แตกต่างกัน การเข้าใจถึงลักษณะเฉพาะ ข้อดี ข้อจำกัด ของแต่ละโหมด จะช่วยให้เราสามารถเลือกใช้งานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ตอบโจทย์การถ่ายภาพในแบบที่เราต้องการได้มากที่สุด

ในบทความนี้ เราจะมาทำความรู้จักกับโหมดถ่ายภาพต่างๆ บนกล้องดิจิทัลกันอย่างละเอียด เพื่อให้ทุกคนสามารถใช้งานกล้องได้อย่างคุ้มค่า สนุกไปกับการถ่ายภาพ และมีความมั่นใจในการสร้างสรรค์ผลงานให้โดดเด่นน่าประทับใจมากยิ่งขึ้น”

โหมดของกล้องถ่ายรูปที่พบเห็นบ่อย ๆ มี 5 โหมด

1. Auto (โหมดอัตโนมัติ)

เป็นโหมดที่เหมาะสำหรับมือใหม่มากที่สุด กล้องจะวิเคราะห์แสงและวัดค่าต่าง ๆ แล้วปรับตั้งความเร็วชัตเตอร์, ค่ารูรับแสง, ISO, ไวท์บาลานซ์ และโฟกัส ให้เองอัตโนมัติ เพื่อให้ได้ภาพที่สว่างและชัดเจนในสถานการณ์ทั่วไป แต่เราแทบจะไม่สามารถปรับแต่งอะไรเพิ่มเติมได้เลย จึงอาจได้ภาพที่ไม่ตรงใจเท่าไรนัก

2. Program (P)

โหมดนี้คล้ายกับ Auto ตรงที่กล้องจะตั้งค่าความเร็วชัตเตอร์และรูรับแสงให้อัตโนมัติ เพื่อให้แสงพอดี แต่เราสามารถปรับ Exposure Compensation (ชดเชยแสง) ได้ ถ้าต้องการภาพที่สว่างขึ้นหรือมืดลงกว่าที่กล้องตั้งให้ นอกจากนี้ยังสามารถเลือกค่า ISO เปลี่ยนไวท์บาลานซ์ หรือเลือกจุดโฟกัสเองได้ จึงเป็นโหมดที่ยืดหยุ่นกว่า Auto โดยที่ยังให้กล้องช่วยตั้งค่าหลัก ๆ ไว้ให้

3. Aperture Priority (A หรือ Av)

ในโหมดนี้ เราจะเป็นผู้กำหนดค่ารูรับแสง (F) เอง เพื่อควบคุมปริมาณแสงและความชัดลึก-ตื้นของภาพ ส่วนความเร็วชัตเตอร์นั้นกล้องจะปรับให้อัตโนมัติ เพื่อให้แสงสมดุลกับรูรับแสงที่เราเลือกไว้ เหมาะสำหรับถ่ายภาพที่ต้องการเน้นความชัดของวัตถุ พร้อมเบลอฉากหลังให้สวยงาม เช่น ถ่ายดอกไม้, ถ่ายพอร์ตเทรต หรือต้องการภาพชัดลึก เช่น ถ่ายทิวทัศน์ ก็ทำได้เช่นกัน

4. Shutter Priority (S หรือ Tv)

ในทางกลับกัน โหมดนี้จะให้เราเลือกความเร็วชัตเตอร์เอง ส่วนรูรับแสงนั้นกล้องจะปรับให้อัตโนมัติเพื่อให้แสงเหมาะสม ความเร็วชัตเตอร์จะมีผลต่อการหยุดการเคลื่อนไหวในภาพ ถ้าใช้ความเร็วชัตเตอร์สูงๆ เช่น 1/1000 วินาที จะช่วยหยุดการเคลื่อนไหวของวัตถุ ได้ภาพคมชัด เหมาะสำหรับถ่ายกีฬา ถ่ายสัตว์ แต่ถ้าใช้ความเร็วชัตเตอร์ต่ำๆ เช่น 1/60 หรือต่ำกว่า จะเกิดภาพเบลอจากการเคลื่อนไหว (Motion Blur) ให้อารมณ์ภาพที่นุ่มนวล ใช้ถ่ายน้ำตก สายน้ำ หรือแสงไฟในเมืองตอนกลางคืนได้อย่างสวยงาม

5. Manual (M)

นี่คือโหมดแมนวลที่ให้อำนาจการควบคุมทุกอย่างกับตัวเราเอง ไม่ว่าจะเป็นการตั้งความเร็วชัตเตอร์ ค่ารูรับแสง ISO ไวท์บาลานซ์ การวัดแสง เราต้องปรับจูนด้วยตัวเองทั้งหมด ต้องมีความเข้าใจพื้นฐานการทำงานของกล้องเป็นอย่างดี เหมาะสำหรับการถ่ายภาพขั้นสูง ถ่ายในสถานการณ์ที่มีแสงน้อย หรือต้องการสร้างสรรค์ภาพที่แตกต่างไปจากมาตรฐาน โหมดอัตโนมัติหรือกึ่งอัตโนมัติอาจทำไม่ได้

นอกจาก 5 โหมดพื้นฐานแล้ว ยังมีโหมดเฉพาะทาง (Scene Modes) ที่มีสัญลักษณ์ต่างๆ เช่น คน ภูเขา ดอกไม้ เป็นต้น คือโหมดอัตโนมัติที่กล้องจะปรับค่าพารามิเตอร์ต่าง ๆ ให้เหมาะกับฉากนั้น ๆ มากที่สุด เช่น

• Full Auto (กล้องถ่ายรูป)

โหมดอัตโนมัติเต็มรูปแบบ กล้องควบคุมทุกอย่างเหมือน Auto ปกติ แต่ไม่สามารถปรับแต่งอะไรได้เลย แม้แต่แฟลช

• Portrait (คน)

ใช้ถ่ายภาพบุคคล เน้นให้ใบหน้าชัดเจน ฉากหลังเบลอ สีผิวออกโทนอบอุ่น

• Macro (ดอกไม้)

ใช้ถ่ายภาพระยะใกล้ชิด เน้นรายละเอียดของวัตถุขนาดเล็ก เช่น แมลง, ดอกไม้, อาหาร

• Landscape (ภูเขา)

ใช้ถ่ายทิวทัศน์ บรรยากาศกว้าง เน้นความคมชัดตั้งแต่ระยะใกล้จนไกลสุด

• Sports (คนวิ่ง)

ใช้ถ่ายการเคลื่อนไหว กีฬา เพิ่มความเร็วชัตเตอร์สูงๆ เพื่อหยุดอาการเบลอจากการเคลื่อนที่

• Night Portrait (คนและดาว)

ใช้ถ่ายบุคคลในเวลากลางคืน ใช้แฟลชเป็นหลัก หรือเปิดชัตเตอร์นานขึ้น เพื่อเก็บแสงไฟหรือท้องฟ้ายามค่ำคืน

โหมดเฉพาะทางเหล่านี้ เรามักจะปรับแต่งอะไรเพิ่มเติมไม่ได้มากนัก ภาพที่ได้ก็อาจจะดูธรรมดาและซ้ำ ๆ กันไปหน่อย

ถ้าต้องการสร้างสรรค์ผลงานที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ในแบบของตัวเอง ควรศึกษาวิธีใช้งานโหมด PASM (Program, Aperture Priority, Shutter Priority, Manual) ให้เข้าใจและคุ้นเคย รวมถึงฝึกปรับใช้ให้เหมาะกับสถานการณ์ต่าง ๆ จะทำให้เราสามารถควบคุมการสร้างสรรค์ภาพถ่ายได้อย่างอิสระและหลากหลายมากยิ่งขึ้น

สิ่งที่จะต้องเตรียมสำหรับการถ่ายอาหาร

1. กล้องถ่ายภาพ และเลนส์

ระยะเลนส์ที่กุ้งชอบใช้ คือเลนส์ฟิกซ์ ระยะ 85 mm.

2. ขาตั้งกล้อง

ซึ่งขาดไม่ได้เลย เพราะการใช้ขาตั้งจะทำให้สะดวก และทำงานได้ง่ายขึ้น

3. ฉากหลัง

เป็นสิ่งสำคัญที่จะช่วยทำให้อาหารของเราดูโดดเด่นขึ้น

4. Reflector

สำหรับเปิดแสงให้กับด้านที่ไม่โดนแสง ถ้าไม่มี Reflector สามารถใช้ฟอยล์หรือแผ่นโฟมแทนได้

5. โต๊ะ

สำหรับวางอาหารที่เราต้องการถ่าย

6. แสงธรรมชาติจากหน้าต่าง

เพราะแสงธรรมชาติเป็นแสงที่เหมาะสำหรับการถ่ายภาพอาหารที่สุด

7. กระดาษทิชชู และคอตตอนบัด

เผื่อจำเป็นต้องทำความสะอาดเมื่ออาหารเลอะ

เทคนิคสำคัญที่กุ้งทำเสมอเวลาถ่ายอาหาร

1. ตั้งคำถามก่อนถ่ายเสมอว่า

” เราต้องการสื่ออะไรกับผู้ชม และเราจะเน้นอะไรในจานอาหาร “

อาหารชนิดนั้นจะต้องโดดเด่นกว่าสิ่งอื่น ๆ ถ้าจำเป็นต้องมีวัตถุดิบประกอบฉากด้วย วัตถุดิบเหล่านั้นจะต้องไม่เด่นกว่าอาหารที่เป็นตัวชูโรง

2. ใช้จาน ช้อน ส้อม ภาชนะต่าง ๆ หรือวัตถุดิบ

มาช่วยเล่าเรื่องของอาหาร เพื่อช่วยเพิ่มความน่าสนใจให้ภาพถ่ายอาหารของเรา

3. เพิ่มส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายเข้าไปในภาพ

เพื่อเพิ่มความมีชีวิตชีวาให้ภาพ และช่วยเสริมการเล่าเรื่อง เช่น ใช้มือจับอาหาร ถือส้อมจิ้ม ตัดอาหาร หรือถือแก้วดื่มเครื่องดื่ม เป็นต้น

4. จำนวนพร็อพควรพอดี ไม่เยอะจนดูรก

โดยพร็อพเหล่านี้จะต้องไม่โดดเด่นกว่าอาหารที่เป็นตัวหลัก

5. ใช้ทฤษฎีสีมาช่วย

เพิ่มความน่าสนใจในภาพอาหาร เช่น สีโทนร้อน อย่างสีแดง ส้ม หรือเหลือง จะช่วยทำให้อาหารดูน่าทาน ส่วนการเลือกฉากสีอ่อนในโทนเย็น จะช่วยขับให้สีของอาหารโดดเด่นขึ้น

การตั้งค่ากล้อง และการวางพร็อพ

1. ค่ารูรับแสง (F)

ที่ใช้ถ่ายอาหารไม่ควรเปิดกว้างเกินไป เพราะจะทำให้โฟกัสไม่ครอบคลุมส่วนสำคัญ โดยทั่วไปกุ้งมักใช้ F5.6 ซึ่งครอบคลุมสิ่งสำคัญที่ต้องการถ่ายได้ ส่วนการเพิ่ม/ลดค่า F นั้นขึ้นอยู่กับสถานการณ์และสิ่งที่ต้องการสื่อสาร

2. ค่า ISO

ที่ใช้เป็นมาตรฐานคือ ISO 100 ส่วนค่า Shutter Speed ขึ้นอยู่กับแสงในช่วงเวลาที่ถ่าย

3. ตั้งเวลาถ่าย

ปกติกุ้งตั้งเวลาถ่ายไว้ที่ 10 วินาที เพื่อป้องกันภาพเบลอ (โดยใช้ขาตั้งกล้อง)

3. ระยะห่างระหว่างฉากหลังกับอาหาร

ควรมีระยะที่พอเหมาะ ไม่ใกล้เกินไปจนพร็อพแย่งซีนจากอาหารไป

มุมกล้องและวิธีการถ่าย

1. สำหรับมือใหม่ที่เพิ่งหัดถ่าย

แนะนำให้ใช้มุมเฉียงหรือมุม 45 องศา

จะเห็นองค์ประกอบของอาหารได้ครบถ้วน และช่วยเพิ่มมิติให้ภาพด้วย

ส่วนมุม Top หรือ Flat Lay

เหมาะกับอาหารที่มีหลายองค์ประกอบ ไม่เช่นนั้นภาพจะดูแบนเกินไป และหากต้องการเน้นตัวอาหารให้ชัด สามารถถ่ายมุมระดับสายตาได้

2. ถ่ายภาพรวมของอาหาร

เพื่อบอกให้รู้ว่าคืออะไร และช่วยเพิ่มการเล่าเรื่องในภาพได้

3. ถ่ายมุม Closs up

เพื่อให้เห็นหน้าตาของอาหารชัดเจน และเพิ่มความน่าทานให้มากขึ้นด้วย

4. ใช้ฉากหน้า

เพื่อเพิ่มมิติให้ภาพอาหารมีความน่าสนใจยิ่งขึ้น

5. ใช้เทคนิคกฎเก้าช่อง

โดยวางอาหารไว้ที่จุดตัดใดจุดตัดหนึ่ง จะช่วยเพิ่มความดึงดูดและความน่าสนใจให้ภาพถ่ายอาหารได้

กุ้งหวังว่าเทคนิคเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ จะช่วยเพิ่มความสนุกในการถ่ายภาพ และเป็นประโยชน์กับทุกท่านนะคะ

เขียนโดย : ครูกุ้ง